Inmiddels ben ik alweer ruim 30 jaar actief als medezeggenschapsadvocaat. Samen met mijn collega's werk ik veel voor ondernemingsraden. Daarom kijk ik ieder jaar uit naar het jaarverslag van de Ondernemingskamer.

Eigenlijk had ik na het afronden van mijn middelbare school geschiedenis willen studeren. Reuze interessant, wellicht ook wel omdat ik een inspirerende docent had. Ik heb zelfs de voorlichtingsbijeenkomst bezocht. Heel leuk, maar ik koos toch maar voor rechten. Want ik zag mijzelf niet als geschiedenisleraar verder door het leven gaan. Wist ik veel dat je met deze studie ook nog heel veel andere dingen kan doen. Denk maar aan trainer/adviseur van ondernemingsraden.

Als nieuwsjunkie, vooral wanneer het mijn eigen beroepsgroep raakt, volg ik het proces rond advocaat Inez Weski op de voet. Het roept één intrigerende vraag op: hoe lang ben je in staat gedeelde geheimen écht geheim te houden?

Het zijn woelige tijden. De wereld staat in brand, dat staat niet ter discussie. Ook de medezeggenschap kan daarvoor niet de ogen sluiten, want organisaties in Nederland moeten zich hierop voorbereiden. Maar moeten we niet nog een stap verder gaan?

En daar gaan we dan: aan de slag. In een recordtijd wordt een kabinet gevormd en is het regeerakkoord gepresenteerd. Maar wel 'under construction': er zullen nog meerderheden moeten worden gevonden. Wel een goede aanleiding om eens vanuit medezeggenschapsperspectief te kijken naar dit epistel.

De afgelopen columns gingen over de perikelen die je als rolstoelgebruiker meemaakt. En die stapelen zich maar op… Op pad met de rolstoel voelt soms als safari; je baant je een weg door een oerwoud van regels en voorschriften, meestal niet in het voordeel van de rolstoelgebruiker.

Steeds weer word ik geconfronteerd met bijzondere situaties vanuit mijn rolstoel. Op deze plek heb ik daarover al een aantal keren gerapporteerd. En nu weer. Deze keer over een 'noodsituatie' waar niemand mij uit kwam redden.

Ik word wel bestempeld als avonturier. Als mijn gezondheid het toelaat ga ik in mijn rolstoel 'op safari'. Gewoon uitproberen of het met de rolstoel lukt om in de trein of tram te komen. Veelal lukt het wel. Soms ook niet. Ook niet met NS reisassistentie.

In mijn vorige column uitte ik stevige kritiek op de toegankelijkheid van instanties voor mensen die afhankelijk zijn van een rolstoel. Maar het mag ook wel eens gezegd worden wanneer iets wél goed gaat. Daarom reik ik ditmaal een eervolle vermelding uit.

Laten we de vakantieperiode gebruiken om plassen en poepen als onderwerp te nemen. Gewoon omdat het kan. En omdat je dat als columnist ook mág. En nee, we hebben het niet over met een toiletrol onder de arm over de camping lopen.