Servaas Beunk

Om nu te zeggen dat ik van mijn stoel werd geblazen bij het lezen van de uitkomsten van het mini-burgerberaad over het klimaatbeleid van de gemeente Amsterdam, nu een maand geleden: niet echt, maar wel bijna.

u2018We hebben een OR van 15 leden, maar in de vakantieperiode vergaderden we eigenlijk wel heel veel beter met 8 of 9 mensen. Misschien heeft dat wel met het online-vergaderen te maken.u2019 En: u2018we hebben recht op 13 zetels, maar daarvan zijn er nu 9 bezet. Aan het eind van het jaar zijn er weer verkiezingen, hopelijk kunnen we ze dan vullen.u2019

Wauw. Wat een brainwave opeens. Ik schreef de titel van de column op een leeg blad. In mijn hoofd had ik een stukje over groepsprocessen, waarbij je de praters en de zwijgers hebt. Toen ik het had staan schoot opeens door mijn hoofd dat u2018Wie zwijgt stemt toeu2019 ook heel erg vaak voorkomt op de werkvloer. Met name als het gaat om seksuele intimidatie en ongepast gedrag.

Het eind van het jaar is een mooi moment om terug te kijken. Om te realiseren dat de tijd best snel gaat, om te evalueren wat je er zelf mee gedaan het, om te idealiseren wat je vanuit het afgelopen jaar in het komende jaar anders wilt doen (of misschien wel weer hetzelfde).

Het begint steeds normaler te worden. Trainingen op afstand, via een scherm. Afgelopen week mocht ik, voor het eerst in tijden, weer eens aan de slag met een stel (nieuwe) leden van een paar personeelsvertegenwoordigingen (PVTu2019s). Om verschillende redenen wilden zijn liever online dan u2018liveu2019 trainen. Geen probleem.

Mijn dochter heeft net haar rijbewijs gehaald. Zij is daar heel blij mee, net zoals ik. Naast dat ze nu weer iets meer mag, namelijk autorijden, heeft ze nu ook weer iets heel erg veel meer: financiu00eble speelruimte.

Nu de dagen weer korter worden en het donker meer tijd krijgt, lijkt het alsof we, in onze samenleving, een steeds korter lontje krijgen. We zijn, als Nederlanders, maar misschien wel over de hele wereld, wat lichtgeraakt. Is natuurlijk ook niet zo gek.

In mijn vorige column heb ik aangekondigd dat ik een paar dagen zou gaan liften met mijn dochter. Om het niet al te veel op vakantie te laten lijken had Eva, mijn dochter, bedacht dat ik maar eens met een vraag op pad moest gaan, ik stel toch immers ook tijdens mijn werk steeds vragen?

Hoeveel vragen kan een mens verdragen?

Er was eens… een OndernemingsRaad. Niet zo'n heel grote, want het was ook een or in een kleine organisatie. Wel was hij groter dan eigenlijk, volgens de wetten in dat land, zou mogen.