Theo Brassé

Wat is er toch mis met 'achterkamertjes'. De suggestie dat ze klein lijken misschien? In de praktijk blijkt dat wel mee te vallen. Als er maar iets goeds uitkomt, lijkt me zo.

Or-leden weten dat invloed trachten uit te oefenen op een uitgewerkt voorstel kansloos is.

Tijdens een theoriecursus voor vliegeniers - in een tijdperk dat een GPS-systeem nog niet tot de standaard uitrusting van een cessna behoorde - stelde de instructeur aan de aanwezige cursisten de vraag wat de belangrijkste oorzaak is van de brokken die leden van het mannelijk deel van het vliegersgilde maken.

De verkiezingen zijn weer achter de rug en zoals altijd vlogen ons de oneliners rondom de kiezer, ook wel 'de burger' genoemd, om de oren.

Als er iemand is die geen invloed heeft op het functioneren van de lijn, dan is het de bestuurder. Deze stelling wordt meestal – soms na enige aarzeling – door or-leden onderschreven.

Je ziet ze nog wel eens, organisaties - meestal van stichtingen met een stichtingsbestuur bestaande uit mannen (in een uitzonderlijke geval ook een vrouw) met flink wat jaren op de teller - bestierd door mannen (in een enkel geval ook een vrouw), die zich op de keper beschouwd gedragen als een dictator.

In de vorige maand, tijdens de debatten over de zorgverzekering, werd weer eens duidelijk hoe verschillend je naar een kwestie kunt kijken.

"Polen pikken onze banen in". Als ik die uitspraak ergens lees of hoor, probeer ik me van dat pikken een voorstelling te maken.

In het kader van de finale afrekening van onze 'contributie' aan Europa, bleek dat we ditmaal fors in het rood stonden.

Gisteren zag ik, en ongetwijfeld velen met mij, Epke Zonderland wereldkampioen worden.