Theo Brassé

Vrij over dingen kunnen praten houdt in dat je ten opzichte van iedereen, over welk onderwerp, plaats en tijdstip dan ook, durft te spreken.

Aan het begin van een cursus, op een verkiezingsdag, stelde ik dat ik ervan uitging dat iedereen zijn stem had uitgebracht of dit alsnog zou gaan doen. Een van de cursisten liet weten dat niet gedaan te hebben en het ook niet van plan was.

Ergens midden jaren negentig werd tijdens een OR-vergadering van een vakbond een discussie gevoerd over de uitwassen van het toen vigerende diversiteitsbeleid. Het beeld dat over de overlegtafel ging was dat van een arbeidsmigrant die niets vermoedend langs het gebouw liep, naar binnen werd getrokken en twee maanden later met een vast dienstverband als leidinggevende doodongelukkig door het gebouw slofte.

Hoe zal het zijn om je mede OR-leden weer in levenden lijve te zien en te spreken, je collegau2019s te ontmoeten en zelfs de bestuurder weer aan de overlegtafel te zien? Om elkaar weer lekker in de rede kunnen vallen zonder dat dit ten koste gaat van de verstaanbaarheid? Het woord te kunnen nemen zonder het besef dat je gezicht bij alle deelnemers vol in beeld verschijnt, waarbij je je niet hoeft te bekommeren over de keuze van de achtergrond?

Sinds ruim een jaar maak ik deel uit van een cliu00ebntenraad van een zorginstelling. Het eerste wat de wenkbrauwen van mederaadsleden deed fronzen was een vraag over hoe afstemming werd gezocht met de OR. Hoe ik het in mijn hoofd haalde daar alleen maar aan te denken. Ook opmerkingen over effectiever en efficiu00ebnter vergaderen werden welliswaar aangehoord, maar bleken voor dovemans oren.

Vooruitlopend op het eindrapport over de Toeslagenaffaire van de Commissie Uitvoeringsorganisaties, stonden in een ochtendkrant al wat aanbevelingen. Een ervan was dat het voor sommige burgers te ingewikkeld is om zich door de brei aan formulieren te slaan. En dat u2018sommigeu2019 mag u gerust ruim nemenu2026

We zitten er alweer middenin! De tweede coronagolf, bedoel ik uiteraard. En, hoe kan het ook anders, iedereen heeft een mening over de oorzaken en de ernst ervan.

Onlangs sprak ik een beginvijftiger die zich beklaagde over het feit dat zijn sollicitatie-inspanningen tot niets hadden geleid. Hij was het slachtoffer geworden van de zoveelste reorganisatie en daardoor in het uitkeringencircuit terecht gekomen. Als financieel specialist zag hij zichzelf wel weer aan de slag komen, maar helaas was niet zijn specialiteit maatgevend voor het aanbieden van de functies waarop hij solliciteerde, maar zijn leeftijd!

Over ruim een week, nauwelijks een maand na afloop van de Tour, begint de Vuelta. We zullen er weinig van zien of horen, of het moet natuurlijk gaan over bijzondere in het oog springende prestaties. Prestaties waar wel een luchtje aan moet zitten. In de Tour zat er in ieder geval een.

Als een konijn uit een hoge hoed, zo leek het, kwam de Griekse premier met het idee om zijn volk te raadplegen. Toppunt van democratie zou je denken.