Advocaat Joost van Mierlo trekt in zijn column een parallel tussen het WK voetbal en medezeggenschap: aanvallend spelen leidt volgens hem (in beide gevallen) tot een beter resultaat dan terugtrekken op de eigen helft en hopen het te winnen op penalty's.

AI is allang geen toekomstmuziek meer. Het zit in je werk, je mailbox, je documenten - en zelfs in je besluiten. Handig? Absoluut. Maar het zorgt ook voor een interessante vraag aan de overlegtafel: wat betekent dit voor de organisatie en de OR?

Ook ik was verbaasd. Eén telefoontje van Trump naar de voorzitter van de FIFA en de opgelegde schorsing wordt omgezet in een voorwaardelijke schorsing. Ik mocht het voorval zelfs bespreken bij het Radio 1-programma Smaakmakers, als sportrechtspecialist — mijn guilty pleasure.

Een ondernemingsraad die rustig blijft terwijl een manager uit zijn slof schiet: het klinkt bijna als een communicatietraining waarin de rollen verkeerd verdeeld zijn. Toch gebeurt het vaker dan je denkt. Maar wat gebeurt er vervolgens?

Wie het gesprek over medezeggenschap volgt, hoort vaak hetzelfde rijtje: scholing van OR-leden, betrokkenheid van jonge medewerkers, strategische positionering van de ondernemingsraad en naleving van de WOR. Allemaal belangrijk, natuurlijk.

Inmiddels ben ik alweer ruim 30 jaar actief als medezeggenschapsadvocaat. Samen met mijn collega's werk ik veel voor ondernemingsraden. Daarom kijk ik ieder jaar uit naar het jaarverslag van de Ondernemingskamer.

Eigenlijk had ik na het afronden van mijn middelbare school geschiedenis willen studeren. Reuze interessant, wellicht ook wel omdat ik een inspirerende docent had. Ik heb zelfs de voorlichtingsbijeenkomst bezocht. Heel leuk, maar ik koos toch maar voor rechten. Want ik zag mijzelf niet als geschiedenisleraar verder door het leven gaan. Wist ik veel dat je met deze studie ook nog heel veel andere dingen kan doen. Denk maar aan trainer/adviseur van ondernemingsraden.

In de medezeggenschapspraktijk kom je soms opvallende patronen tegen. Neem de vorming van het dagelijks bestuur. Die vindt meestal plaats aan het begin van een nieuwe zittingsperiode, precies het moment waarop het regelmatig misgaat.

Als nieuwsjunkie, vooral wanneer het mijn eigen beroepsgroep raakt, volg ik het proces rond advocaat Inez Weski op de voet. Het roept één intrigerende vraag op: hoe lang ben je in staat gedeelde geheimen écht geheim te houden?

Collectieve loonsverhogingen klinken als een prachtig idee. Iedereen krijgt er wat bij, niemand hoeft achter te blijven en de vakbonden kunnen een overwinning vieren. Het voelt rechtvaardig, solidair en vooral eenvoudig. Helaas werkt de economie niet altijd mee aan zulke sympathieke plannen en werkt een collectieve loonsverhoging vaak averechts.